مدتی را به سکوت گذراندم اما سکوت درمانی نیست بر حوادث رخ داده در روزهای بعد از انتخابات. نمی خواهم در این باره سخنی بگویم و هر آنچه که می بینم و باور دارم در سینه نگاه می دارم. اما آنچه سبب شد تا بار دیگر دست بر قلم ببرم انحرافی بود که در روز قدس در شعار بخشی از مردم نمود یافت. شعار نه غزه نه لبنان ُ جانم فدای ایران. این شعار آنقدر تلخ و گزنده بود که در طول راهپیمایی بارها تکرار می شد و ای کاش حضور مردم به عدول از یکی از ارزشهای انقلاب بدل نمی گشت. فلسطین مظلوم امیدش  به ایرانیان مسلمانی است که از آنها حمایت می کند و در واقع ایران در میان تمام کشورهای دنیا تنها کشوری است که از حق مردم مظلوم فلسطین حمایت میکند. اعتراض مردم به انتخابات نباید ابزاری برای عدول از ارزشهای انقلابی باشد. هیچگاه باور نمی کردیم که روزی مردم مسلمان ایران بخواهند چنین اقدامی انجام دهند. روز قدس روز آزادی است. شرایط فلسطین آنقدر تلخ و غم آلود است که تلخی ها و ناکامی های امروزمان به اندازه یک روز مصیبتهای آنان نیست و چه ناشکرانه وضعیت امروزمان در ایران با وضعیت تلخ مردم فلسطین و لبنان قیاس شد. قتل و کشتار مظلوم در هر نقطه از دنیا که باشد محکوم و قبیح است. چه در فلسطین باشد ُ چه یمن و چه در سین کیانگ چین. اما انسان آزاده و آزادیخواه کسی است که مظلوم را یاری کند و هیچگاه آسایش خود را در بی آسایشی دیگران نخواهد. شعار نه غزه نه لبنان ُ جانم فدای ایران شعاری غلط بود که با آیات قران و روایات معصومین نیز نا همگون است. در حدیثی از پیامبر داریم که اگر کسی فریاد " یا للمسلمین " را بشنود و به به یاری اش نشتابد " فلیس بمسلم" که مسلمان نیست. چگونه است که کشتار بی رحمانه مردم فلسطین را حاضریم ببینیم و از کنارش به راحتی عبور کنیم. اعتراض به رفتارهای دولت باید در همان محدوده اعتراض بماند و هیچگاه اصولمان را فراموش نکنیم. روزهای رسمی و مقدس را نیز آلوده به بازیهای سیاسی نکنیم و تلاش کنیم تا راهی برای برون رفت از اوضاع کنونی نظاممان بیابیم.