۱۲۰ * ۱۱۹ * ۱۱۸ * ۱۱۷ ... این شمارش معکوس پایان دولت خاتمی بود. یادم می آید بیش از ۴ ماه پیش از پایان ریاست جمهوری دولت هشتم صدا و سیما و یا همان رسانه ملی در کنج تلویزیون هایمان شمارش معکوس پایان دولت و در واقع روزهای پایانی مانده به انتخابات نهم را کاشت. در آن روزها اقدامی عجیب نبود و کسی در آن ایام نسبت به این مسئله واکنشی نشان نداد که چه زودتر از موعد فضای جامعه قرار است انتخاباتی شود. این امر در مقایسه با روزهای فعلی نمود متفاوتی دارد. چرا که این اقدام مشابه در تلویزیون انجام گرفته است اما کمتر از چهل روز قبل از ۲۲ خرداد۸۸.  به هر روی تحمل دولت اصلاحات برای رسانه ملی  سخت بود و چه خرسند بودند که روزهای واپسین حضور خاتمی در دولت را سیر می کنند. اوضاع امروز به گونه ای است که رسانه های بیگانه فعالتر از رسانه ملی عمل می کنند. فضای یخ زده رسانه ملی آنقدر عجیب نیست. چرا که اگر بخواهند فضای کشور انتخاباتی شود یک اتفاق مسلم رخ خواهد داد و آن اتفاق " نه " به احمدی نژاد خواهد بود. آنچه امروز صدا و سیمای جمهوری اسلامی را واداشته تا فضای انتخاباتی ایجاد نکنند همین مسئله است. اطمینان دارند که محمود احمدی نژاد تنها با مشارکت حداقلی مردم رییس دولت خواهد ماند. نظرسنجی هایی که متاسفانه مهر محرمانه بر آنها زده اند حاکی از افت شدید رای احمدی نژاد دارد و متاسفانه به علت مشارکت حداقلی مردم در انتخابات این احمدی نژاد است که رییس دولت دهم خواهد شد. پایگاه ثابت محافظه کاران نزدیک به ۲۰ درصد است اما فعال و همیشه حاضر در صحنه انتخابات.  پایگاه ثابت اصلاح طلبان نیز ۳۰ تا ۳۵ درصد است که به اقضاء شرایط و به نوع دیدگاههای مطرح شده در این جریان بین گروههای مختلف اصلاح طلب تقسیم می شود. در این میان آراء بی تفاوت ها و همچنین آراء خاموش می تواند رییس جمهور ساز باشد. آراء افراد بی تفاوت با ایجاد شور و هیجان انتخاباتی و طرح شعارهای موثر به صحنه می آید و آراء خاموش برای رهایی از وضع موجود و اکتفا به شرایط حداقلی برای فعالیتهای مدنی بیدار خواهد شد. آراء این دو طیف قطعا امروز نصیب احمدی نژاد نمی شود و در واقع نصیب کاندیدایی خواهد شد که هم مطالبات طیف خاموش را می داند و می خواهد عملی کند و هم آنچه افراد بی تفاوت می خواهند را مطرح کرده است. رسانه ملی می داند اگر موجب شور و هیجان شود مدیر رسانه توقیف شده صبا یعنی مهدی کروبی منتخب مردم خواهد بود.  به همین دلیل نمی خواهد تا فضای کشور انتخاباتی شود.

امروز ۱۴/۰۲/۸۸ وبلاگم سه ساله شد. در این سه سال دستان خوبی از همین طریق پیدا کردم. دوستانی که همسو بودند و دوستانی که منتقد و همچنین دوستانی که مخالف بودند. امیدوارم مجال نوشتن برایم باقی بماند. تا دوستان بیشتری پیدا کنم.

در پست قبلی وبلاگم مطلبی را نوشته بودم که در آن حامیان میرحسین را کسانی دانستم که زمانی روی ناخوش به خاتمی نشان دادند و امروز به جمع حامیان موسوی پیوستند. هر چند هر جریانی در فضای سیاسی کشور حق دارد آزادانه عمل کند اما آنچه مهم است درس گرفتن از حوادثی است که در طول این سالها چه بر انقلاب و چه بر اصلاحات گذشته است. خوشبختانه امروز در فضای حاکم بر دانشگاه صدای تحریم شنیده نمی شود. خوشحالیم که امروز از زبان جریانهایی که حضور در صحنه را بر بی تفاوتی ترجیح می دهند این سخن را می شنویم که : "من رای می دهم - تو رای می دهی - تا او (احمدی نژاد) رای نیاورد" . در شرایط فعلی تنها حضور در عرصه مهم است و باید با تمام وجود تلاش کرد تا شرایط کشور آماده ورود اصلاح طلبان به دولت شود. باید عزممان را جزم کنیم تا در شرایط فعلی کشور تغییر اساسی ایجاد کنیم. میر حسین محبوب من و کروبی مطلوب من است. امروز شاهد حضور دو قطب قدرتمند اصلاحات هستیم که نشان از اقتدار این جریان دارد. نشان عظمت و بزرگی جریانی که می خواهد رنگ سیاه تحجر و جمود را از پیکر جامعه بزداید. آنچه امروز مهم است این است که اصلاح طلبان در سه محور اتحاد و همدلی دارند: ۱- ایجاد تغییر در کشور ۲- احیاء مدیریت و برنامه ریزی ۳- ایجاد دولت پاسخگو و امین . ما منتظر پیروزی اصلاحاتیم. تا آن روز

هنوز آنقدر کم حافظه نشده ام که دوران پر التهاب نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری را از خاطر ببرم. و هنوز آنقدر شجاعت دارم که بتوانم جلوی کژ اندیشی ها و کژتابی ها بایستم. نه آنقدر از حرص و تعلق به مناصب و مواهب بهره مندم که نگران و بیمناک از دست دادن موقعیتم شوم و نه آنقدر گرفتار هیجانات زود گذرم که مبادا برای اعتراض و واکنش به رویدادی بی محابا تن به آتش دهم. اما حوادثی را در این چهار سال به چشم دیدم که به یاد سخنان احمدی نژاد در برنامه گزارش خبری شبکه دو در تاریخ یکم تیرماه ۱۳۸۴ افتادم. با چه جدیتی می گفت: "مگر مشکل ما دو تار موی جوانان ماست و مگر مشکل اصلی چگونه لباس پوشیدن آنهاست و..." برای منی که می شناختمش این سخنان مضحک بود و خنده آور و در عین حال شرم آور. اما نگران بودم که نگاه دیگران به او تغییر کند. اینطور هم شد. به او اعتماد کردند جوانانی که شاید کمی ته دلشان بیم برخوردهای خشن با نوع پوشش و حجابشان را داشتند. جناب احمدی نژاد به تو اعتماد کردند همانهایی که برایشان از برخورد با مافیای قدرت و ثروت گفتی از حل مشکلات اقتصادیشان. یادتان هست که گفتید این سخنان را؟ . از عدالت اجتماعی و از امنیت و آرامش. به تو اعتماد کردند که اگر بر اریکه قدرت مسلط شدی قرار نیست با نوع پوشش آنها برخورد کنی بلکه بنا بر این است با رفتار فرهنگی و اخلاقی نابسامانی ها را اصلاح کنی و مگر غیر این هم می توان رفتار کرد؟ جناب احمدی نژاد تو بر مردمی رییس شدی که فرهنگ کهنشان زبانزد هر قوم و قبیله و هر فکر و اندیشه ای است. چگونه است این همه تناقض در رفتار و گفتار آن هم با مردمی که همه دنیا به هوش و ذکاوتشان ایمان دارند. جناب احمدی نژاد! بزرگانی چون امام خمینی, شهید مطهری, شهید بهشتی, دکتر علی شریعتی, مرحوم طالقانی و ...  آن همه تلاش کردند و زحمت کشیدند برای آنکه اسلام را دین محبت و رحمانیت معرفی کنند و پیامبرمان را پیامبر صلح و مهربانی. پس چگونه است که امروز با چنین رفتارهایی می خواهید قلم بطلان بر آن همه تلاش بکشید و هر آنچه آن بزرگواران رشته اند را پنبه کنید؟ قدرت و حکومت آنقدر جاذبه دارد که بشود برای حفظش دست به هر کاری زد اما اگر با ابزار دین چنین کنید مطمئن باشید که جایی برای جبران نخواهید گذارد. چهره دین مان را در دنیا کریه جلوه ندهید و اسلام خود را که معلوم نیست از جانب کدام رسول آمده است!!؟ بر اسلام محمد(ص) پیامبر صلح و رحمانیت که ما مومن به آن هستیم بر ما تحمیل نکنید. آنچه قطعا روشن خواهد شد این است که جوانان اسلام به قرائت امام خمینی که همان نگاه و قرائت اصلاح طلبان است می خواهند نه اسلام طالبانی را. تا ۲۲ خرداد صبر کنید و ببینید که مردم ثابت می کنند اسلامی را می خواهند که به آنها عزت دهد نه خفت.