روزان

قاصد روزان ابری داروک / کی می رسد باران

باور کردیم که ما باید تنها نقش پیاده نظام را بازی کنیم و باور کردیم که تنها ماییم که می توانیم آرمانی باشیم و گویی دیگران که صاحب لوازم قدرت اند این دغدغه را ندارند و در نتیجه باید واقع گرا باشند. ما نباید واقع گرا باشیم چون اینگونه به ما فهمانده اند. گفته شده و شنیده ایم بارها که این خصیصه ذاتی جنبش دانشجویی است و هر بار و در هر دوره شاهد فنا شدن و هرز رفتن نسلی از جنبش دانشجویی هستیم

 

نوشتن و گفتن دردهایی که به آن دچاریم، جز آنکه روح آدمی را آرام کند تاثیری ندارد. همیشه وقتی دردی را بازگو می کنی از این بابت که گوش شنوایی حرفهایت را می شنود کمی آرامتر می شوی اما این درد را هیچ تسکینی نیست جز داروی تلخی که برایش می توان تجویز کرد. اما دردهایی نیز هست که که داروی آن در دکان هیچ عطاری یافت نمی شود. دردی که امروز به جان جنبش دانشجویی افتاده و هیچ کس را یارای درمان آن نیست.

براستی چه باید کرد؟ و قبل از آن چه باید اندیشید؟ باید نشست و فکر کرد که اولا عوامل بروز بیماری چه بوده است؟ بیمار آیا سابقه این بیماری را داشته است؟ و دیگر اینکه چه نسخه ای پاسخگوی نیاز بیمار ماست. تصور نشود که بنده در جایگاه پزشک نشسته ام. خیر! چرا که اساسا نمی توانم چنین داعیه ای داشته باشم. آنچه سبب شد اینگونه بنگارم بازخوانی مجموعه رفتارهایی است که تا کنون جنبش دانشجویی از خود بروز داده است. .............

ادامه مطلب

!! نوشته شده توسط مهدی | 16:41 | جمعه سی و یکم فروردین 1386 •

!! نوشته شده توسط مهدی | 11:18 | دوشنبه بیستم فروردین 1386 •