نوشتن از فضای جنگ و گفتن از ایثار و فداکاری و سرودن از حماسه خیلی سخت نیست و شاید بتوان براحتی دست بر قلم برد و نوشت هر آنچه دل می خواهد. از توپ و تانک و خون تا پیروزی و شکست. از آنانیکه خلق حماسه می کنند و از آنانیکه خون خود را برای دین و میهن تقدیم می کنند. اما آنچه باعث نوشتن این مطلب شد این بود که بار دیگر فیلمی از جنس جنگ ساخته شد و فضای جدیدی از ان عرصه را نمایان ساخت. فیلم بنام پدر ساخته ابراهیم حاتمی کیا مانند فیلمهای دیگرش با محتوای جنگ و البته فضای بعد از جنگ درگیر شد و آن را به چالش کشید. نزاع عاطفی بین دختر و پدر در این فیلم جنسی غریب دارد. رگبار سوالات دختر و پاسخهایی که او را قانع نمی کند. اشفتگی ذهن پدر که محصول هشت سال حضورش در جنگ بوده و امروز مین گذاری منطقه جنگی که به دست خودش صورت گرفت پای دخترش را از او می گیرد. فشار روحی که بر پدر وارد می شود و خانواده اش را نیز تحت تاثیر قرار می دهد.

بخش ديگر فيلم اما چهره هايي مقدس مآب را به نمايش مي گذارد كه نه فضاي جبهه را درك كرده اند و نه اعتقادي به افرادي مانند مهندس شفيعي (پدر) كه زماني همه وجودش را در خدمت دين و ميهن گذارده بود دارند. چالش مهندس شفيعي با اين افراد از يك سو و روبرو شدن با وضعيت بحراني خانواده از سوي ديگر اين مسائل را پيش روي بيننده فيلم آشكار مي سازد كه نسل دفاع مقدس، نسلي جوان و پر شور بود در دل شايد مي خواست سرنوشت داستان ليلي و مجنون را بداند؛ خيلي دلش مي خواست در نهايت آرامش در كنار عزيزانش باشد؛ بنشيند و با خيال آسوده رمان بخواند و ... اما بين اين راه و راه دوم كه دفاع از دين و وطن بود ، راه دوم را برگزيد و امروز با اينچنين بحرانهايي روبرواست. او سرنوشت مجنون را در جزيره مجنون ديد. به جاي انكه در كنار عزيزانش باشد بايد از مكالمه تلفني شهيد همت با همسرش اين جمله به يادگار بماند كه : « ژيلا! اي كاش يك لحظه اينجا بودي تا معناي آرامش را مي فهميدم» و از همسر شهيد حميد باكري اين جمله مقدمه رمان زندگي اش شود كه: « وقتي خبر شهادت حميد را شنيدم گفتم بهتر!! حالا حميدم مي تواند كمي بخوابد...»

اينها نه توهم است نه خيال و نه رويا. حقايقي است كه نسل جنگ با آن درگير بوده است و اينها عبارات نسلي است كه امروز از دو سوي مورد هجمه قرار مي گيرد. از يك سوي خانواده كه از او مي پرسد: چرا جنگيديد و يا چرا به جنگ رفتيد...؟ و از سوي ديگر جرياني كه ارزشها و مقدسات، ابزار رسيدن به منافع مادي شان شده است. جريان بي اعتقاد به ارزشها در باطن و البته مدعي وراثت هرآنچه از انقلاب و جنگ مانده است. يعني به نام پدر و  به كام ديگران.