تحديد انديشه , كفران نعمت
نویسنده : محمد مهدی مازنی / نسیم صبا-۲۸/۳/۸۲
در حيات سياسي , اجتماعي ملت ايران , افرادي به عرصه انديشه و خرد پا گذاردند كه زمينه ساز جهشي تاريخي و دگرگوني در بنيانهاي فكري جامعه شدند و انديشه نو و جديد آنها منجر به بروز تحول در جامعه گرديد . جامعه ايراني همواره شاهد ظهور چنين افرادي بوده است و حضور انديشه آنان را در دوره هاي زماني مختلف درك كرده است .اما در طي حيات سياسي , اجتماعي ملت ايران گاهي شرايط به گونه اي رقم مي خورد كه تغلب يك انديشه سبب مي شود كه انديشه جديد يا به غلط به جامعه تزريق شود و يا به طور كلي محو و از سوي انديشه حاكم كاملا بايكوت شود . 
مشاهده متن [HTML]
اكتفا به حداقل مشاركت؛آفت مردمسالاري
نویسنده : محمد مهدی مازنی
مشاركت سياسي به عنوان جوهر مردمسالاري از جمله مفاهيم بنيادين سياست در دوران معاصر است كه مورد توجه همه جوامع امروزي قرار گرفته است. بحث مشاركت سياسي و كم و كيف آن در نظامهاي سياسي امروز يكي از مهمترين مسائل مطرح در جامعه شناسي سياسي است .هرچه يك نظام مردمي تر باشد و يا حتي ادعاي مردمي بودن داشته باشد محور قدرت را مشاركت مردمي معرفي مي كند . اساسا مساله مشاركت سياسي در نظام سياسي، خود به يك ارزش تبديل شده است . در نظام جمهوري اسلامي ايران مشاركت مردم از سوي جرياني به عنوان يك تكليف شرعي شناخته مي شود و از سوي جريان ديگر به عنوان اختيار براي تعيين سرنوشت سياسي؛ جداي از اين كه كدام يك بر ديگري رجحان دارد، نكتهاي كه دو جريان بر آن متفقالقولاند مشاركت سياسي است. هر دو جريان معتقدند حاكميت مردم در مشاركت عمومي مردم متجلي ميشود و حداكثر دموكراسي همان مشاركت مردمي است .
مشاهده متن [HTML]
از ماست كه برماست
نویسنده: محمد مهدی مازنی
ماپيوسته زبان به شكايت از معايبي ميگشاييم كه خود بدانها دچاريم. نه در دوستي حد ميشناسيم و نه در دشمني، معمولاً به هر چه به خودمان و نزديكانمان محدود ميشود خيره ميمانيم و هر آنچه را كه بيرون از آن محدوده باشد ناديده ميگيريم. ما به تعصب يكسونگري در دشمني خو كردهايم. بدترين نسبتها را براي هر كس كه نميپسنديم باور داريم و به هر كس كه با ما نيست ميتوانيم آن نسبتها را روا داريم.هيچكدام تحمل صداي مخالف را نداريم. بيشتر به تحسين، مداحي و تملق خرسنديم و مخالف خود را با انواع اتهامهائي كه به آن روا ميداريم به سوي نيستي سوق ميدهيم. هر كجا كه قدرت در دستمان باشد مشاركت سياسي مردم را با شركت سهامي من و شركاء اشتباه خواهيم گرفت. حلقهاي را گرد ميآوريم و تنها مردمان درون حلقه را در اداره و سياست كشور به شمار خواهيم آورد و ايران را ملك شخصي خود خواهيم انگاشت.به آساني چشمانمان را بر كساني كه از نگاه ما بايد بيرون حلقه باشند ميبنديم و موج تهمتها را به سوي آنان سرازير ميكنيم و آنها را غيرخودي ميانگاريم و گمان ميكنيم كه هر كه با ما نيست پس برماست و بايد حذف شود.اگر اين رفتار را از سوي نخبگان سياسي در كشورمان شاهديم به اين جهت است كه هنوز در ساختن نهادهاي سياسي،اجتماعي مبتني بر جامعه مدني كامياب نشدهايم و مشاركت سياسي به مفهوم واقعي آن را تجربه نكردهايم و از آن روست كه در اين قلمرو ملتي تازه كاريم . حضور اين تفكر پيوسته سدي براي تجربه مشاركت به مفهوم واقعي بوده است.بايد دريابيم كه گفتو گو، وفاق با تهمت و افترا و سياهنمايي متفاوت است. براي رقابت دست به تخريب نزنيم، آداب رقابت آزاد را داشته باشيم. ظرفيت به قدرت رسيدن را داشته باشيم. بدانيم كه نبايد تنها سياه و سفيد ديد. بدانيم كه جامعه مركب از دستهها و انديشههاي گوناگون است كه بايد از طريق گفتگو و بحث به يكديگر نزديك شوند. بايد هراسمان از اختلاف سلايق راحتي اختلافهاي اساسي را كمتر كرد. بايد هر دريافت كه همه منافع و طبقات و گروهها و انديشهها را هر چند مخالف به صحنه آوريم و با رقابت آزاد و سالم تصميم نهايي به رأي مردم واگذار كنيم. تا اگر رأي مردم را گروهي سلب كرد همه توانش در خدمت مصالح مردم به كار افتد. دريابيم كه انتخابات آزاد مفهوم واقعي مشاركت سياسي است. بياييم بستري آرام را بگشاييم تا وحشت ايراني از آيندهاش كاسته شود. بستري را آماده كنيم تا يك ايراني در هراس از قرباني شدن در گردباد سياست نباشد. به سمتي گام برداريم كه نبودن رقابت، بي حركتي و سكون را با ثبات و آرامش اشتباه نگيريم و يكدستي جامعه را در كوتاهكردن دستهاي مختلف جستو جو نكنيم بدانيم كه ثبات و آرامش واقعي از جنبش و تحرك برميخيزد. از رقابت آزاد و از پيوسته رشد يافتن و بهتر شدن. از گرد هم آمدن افكار و عقايد گوناگون كه جامعه را پيوسته به جنبش وادارد. بجوشاند آگاهي دهد. بپروراند و شمار هر چه بيشتري را به زندگي سياسي اميدوار نمايد بياييم با تقويت بردباري و بالا بودن ظرفيت و انعطاف پذيري در شرايط گوناگون به آينده ايران و ايراني بيانديشم.
منشور جمهوریت
سير مردم سالاري ايراني
 |
جامعه ايران در سير تاريخي خود، چه از نقطه نظر سياسي و چه از جنبه قشربندي اجتماعي و فرهنگ عمومي روندي غيرطبيعي را پشت سر گذارده و هيچ سنخيتي با جامعه مدرن اروپايي كه در طي دوران جديد تاريخ خود شكل گرفت ؛ ندارد. جامعه ايران هميشه با بحران هاي هويت ، مشروعيت ، مشاركت و توزيع قدرت روبرو بوده است .
از اين رو ايرانيان براي غلبه بر اين بحران ها و رسيدن به وضعيتي مطلوب از ميان دو راه موجود، يكي حفظ صورت بندي سنتي و نظام ملوك الطوايفي و ديگري پويايي و نوگرايي ، راه دوم را عقلي تر و انساني تر تشخيص داده و اختيار نموده اند. متفكران سياسي با انتقاد از نظام سياسي حاكم و پيشنهادات نوگرايانه اصلاحي ، فصل جديدي در ادبيات سياسي پديدآوردند.
روحانيت و مشروطه
 |
جامعه ايراني در اواخر عهد صفوي و وضعيت ناپايدار و ناامني كه در آن ايام و بعد، با نوساناتي، پيوسته تشديد و وخيم تر مي شد، چهره اي شكننده و آفت زده پيدا كرده بود. در اين دوران، بر عوامل مخرب داخلي يعني طايفه گري، استيلاي منطق خشونت و ستيز و شيوه زيست مبتني بر غارت در حوزه قدرت كه موجب جنگ و خشونت مي گشت، پديده توسعه طلبي سرمايه داري جهاني يا استعمار نيز افزوده شده بود كه از يك طرف با مداخلات مخرب و سلطه جويانه بر شدت ناامني و ناپايداري اوضاع مي افزود و از سوي ديگر، زيرساخت هاي توليدي موجود را كه بستر كار و فعاليت بودند را ويران مي كرد و رفتار مبتني بر غارت، دروغ و فساد را تقويت مي كرد. ادامه...
آن روي سكه
رژيم غاصب اسراييل با گروگان گرفتن مسئولين دولت قانوني و دموكراتيك حماس فضاي منطقه اشغالي را دچار بحران جدي و حاد كرد. حماس نيز در واكنش به اين اقدام، يك سرباز اسراييلي را به گروگان گرفت. در حالی که بحران ناشی از گروگان گيري اسراييل و به گروگان گرفتن سرباز اسرائيلی توسط حماس در نوار غزه هنوز ادامه داشت، نيروهای حزب الله لبنان با ربودن دو سرباز ديگر اسرائيلی، كه در نتيجه درگيري با اين رژيم بود، بحران خاورميانه را وارد مرحله ای بسيار پيچيده و حساس کردند. اقدام حزبالله لبنان حرکتی در جهت ياری رساندن به دولت حماس محسوب میشود، دولتی که بر اثر حملات بی امان اسرائيل و انزوای بينالمللی در شرايط دشواری قرار گرفته است و بدتر از آن گروگان گرفتن اعضاي دولت حماس و قرار دادن اسامي مسئولين دولتي و فعالان سياسي در ليست ترور آن هم اعلام علني آن چه چيزي را قرار است به اثبات برساند؟ اين مسئله در كدام نهاد بين المللي كه مدعي مبارزه با تروريسم، دفاع از حقوق بشر و امنيت انسانها هستند بررسي خواهد شد و كدامين نهاد بين المللي در واكنش به اين اتفاقات به وظيفه خود عمل خواهد كرد؟ شوراي امنيت آيا مي تواند به وظيفه خود عمل كند آنهم در شرايطي كه حق وتو باعث گرديده تا اين شورا همواره در چنين مواقعي عقيم بماند. ديدبان حقوق بشر و همه مدعياني كه در واكنش به ظواهر مردم جامعه اي كه تابع قوانين كشورشانند سر از پا نمي شناسند و تند ترين مواضع را مي گيرند اما در مقابل چنين فجايعي تنها سكوت مي كنند و دم بر نمي آورند در پي چه هستند؟ دختر خردسالي را كه در مقابل چشمانش، عزيزانش به خاك و خون كشيده مي شوند را مي بينند و دم بر نمي آورند.
اسراييل تنها نماد خشونت و تروريسم در دنياي کنوني است و حامي آن آمريکا نيز تنها راه مهار خاورميانه را تقويت اسراييل و حمايت براي تداوم بقاي آن مي داند. لبنان اما در راستاي حمايت از حقوق خود در صف اول مقابله با اسراييل قرار گرفته است. در راستاي حمايت از فلسطين و حوادث غزه حزب الله لبنان با قدرت کامل از اين مسئله ابراز انزجار کرد و واکنش نشان داد که در نتيجه موج آتش اسراييل را به روي خود گشوده ديد. لبنان به عنوان نماد مقاومت امروز آبستن بحراني جدي است که احتمال مي رود دامنه آن به ساير کشورها نيز کشيده شود. موج حملات اسراييل به اين كشور و تشديد بحران در خاورميانه قطعاً با واكنش جدي تري مواجه خواهد بود و اين رفتار زمينه را براي مقابله جدي تر آماده خواهد كرد و اگر دامنه تجاوز گسترده تر شود اين بار امت اسلام با خون به مصاف گلوله خواهند رفت.
اما همه اين مسائل يك روي سكه فجايع اخير است. آن روي سكه وضعيت دروني رژيم غاصب اسراييل است كه در نتيجه اختلالات داخلي رژيم غاصب اسراييل اوضاع داخلي آن آشفته است. مسئله اي كه مدتي است در تحليل ها از اشاره به آن غفلت مي شود. اسراييل در درون خود با بحرانهاي جدي مواجه است و يكي از راههاي كاهش اين فشارها را ايجاد بحران گسترده تر و ايجاد تنش مي داند. گروگان گيري حماس و حزب الله نيز به آن دامن زده است. مردم يهودي اسراييل از نا امني هايي كه سالهاست دامنشان را گرفته ناراحت اند و دولت خود را مسئول مي دانند و در عين حال تغافل دولتيان اسراييلي بيشتر آزارشان مي دهد. اسراييل با وجود تجهيزات نظامي قوي از يک مسئله غفلت کرده است و آن مردمي است که از اقصي نقاط جهان به اينجا آورده تا آنها را اسکان دهد و کشور اسراييل را تاسيس کند . همين مردم يهود امروز دولت اسراييل را تحت فشار قرار مي دهند و از دولت متبوع خود مي خواهند آرامش و امنيت را تضمين کنند والا خروج از مناطق اشغالي را حق خود مي دانند. گسترش آتش غده سرطاني اسراييل در نوار غزه و لبنان به دليل تراکم فشارهاي دروني اين رژيم و گذاشتن سرپوش بر آن است. اسراييل در درون خود دچار اعوجاج و از هم گسيختگي است و حذف شارون از سياستگاه اين رژيم نيز بر شدت گرفتن اين مسئله بي تأثير نبوده است. در هر حال آنچه مسلم است اين است كه موازنه امنيتى در منطقه خاورميانه يك شبه دچار نوسان نشده است و مسئوليت آن برعهده رژيم غاصبي است كه نمي تواند از يك سو مردم خود را امداد كند و در مقابل خواسته هايشان رفتاري عقلاني صورت دهد و از سوي ديگر در مقابل دو جبهه جنگي كه ايجاد كرده است مقاومت كند.
